Τε02192020

ΑνανέωσηΤε, 19 Φεβ 2020 10am

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΙΛΙΑΣ: Οι μελέτες που δεν χάθηκαν

Πρόσφατα έχει έρθει στην επικαιρότητα το θέμα των ανεγέρσεων Σχολικών μονάδων στο Δήμο Πατρέων και αναζητείται η αιτία που αυτή τη στιγμή μόλις μία σχολική μονάδα έχει παραδοθεί, Δημοτικό Σχολείο Βραχναιίκων, μία ακόμα βρίσκεται σε φάση υλοποίησης με μεγάλη καθυστέρηση, 16ο Δημοτικό Σχολείο ενώ οι υπόλοιπες αγνοούνται. Σε πρόσφατο δημοσίευμα φαίνεται "χαμένη"  η μελέτη κατασκευής του 67ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών με αποτέλεσμα την απένταξή του απο το ΕΣΠΑ.

Η μισή αλήθεια...  Η πραγματικότητα είναι κάπως διαφορετική.  Οι μελέτες κατασκευής είχαν ανατεθεί σε ιδιώτες μελετητές στα τέλη της δεκαετίας του 2000 από την τότε νομαρχία. (16ο , 67ο ,12ο & 27ο Δημοτικά Πατρών καθώς και  3ου Γυμνασίου και 10ου Λυκείου Πατρών ). Το Λύκειο Δεμενίκων και το Δημοτικό Βραχναιίκων είχαν δημοπρατηθεί και είχε ήδη γίνει ανάθεση κατασκευής απο τη Νομαρχία με χρήματα δημοσίων επενδύσεων και όχι ΕΣΠΑ.

Λίγο πριν την μετάβαση στον Καλλικράτη το Δεκέμβριο του 2010 σε συνεδρίαση του τότε Νομαρχιακού Συμβουλίου καταψηφίστηκε η παραλαβή των μελετών με αποτέλεσμα να μην εξοφληθούν οι μελετητές, η μία εκδοχή. Η άλλη, ότι λόγω κατάτμησης των μελετών των έργων δεν υπήρχε έγκριση του Επιτρόπου και δεν μπορούσαν να εξοφληθούν.  Η Περιφέρεια ως φυσικός μεσολαβητής μεταξύ Νομαρχίας και Δήμου, ισχυρίστηκε πως δεν μπορούσε να τους παραδώσει στη νέα, τότε Δημοτική αρχή του Γιάννη Δημαρά, γιατί δεν αποτελούσε περιουσία του ελληνικού κράτους με δεδομένο ότι οι μελετητές δεν είχαν πληρωθεί.

Ο Δήμος, για να τις παραλάβει έπρεπε να βρει νόμιμο τρόπο να τις αποπληρώσει, περίπου 100.000€, και στη συνέχεια να εντάξει τα έργα στο ΕΣΠΑ. Δυστυχώς όμως νόμιμος τρόπος γι' αυτό δεν υπήρχε. Υπήρχαν κολπάκια και πλυντήρια που κάποιοι άλλοι ήξεραν πολύ καλά αλλά η τότε νέα Δημοτική Αρχή δεν ήθελε με κανένα τρόπο να εμπλακεί. Μπροστά στο αδιέξοδο, η μόνη  σύννομη οδός για το Δήμο Πατρέων ήταν να παραδοθούν μέρη των μελετών που υπήρχαν και οι οποίες που είχαν συνταχθεί από τις υπηρεσίες της Νομαρχίας και ήταν περιουσία του κράτους και στη συνέχεια να συνταχθούν οι υπόλοιπες από τις τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου.

Το ΕΣΠΑ βάδιζε προς το τέλος και έπρεπε να τεθούν προτεραιότητες. Ήταν βέβαιο ότι δεν μπορούσαν να ολοκληρωθούν όλες και να ενταχθούν όλα τα σχολεία στο ΕΣΠΑ. ΟΙ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ τέθηκαν με έγγραφα των Διευθύνσεων ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ και ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ  εκπαίδευσης και ανακοινώθηκαν από το Δήμαρχο και τον αντιδήμαρχο παιδείας σε όλους τους ενδιαφερόμενους σε συνάντηση στο Δημαρχείο (            7/6/2010). Μόλις τότε αποφάσισε η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ να παραδώσει στο Δήμο τις μελέτες που είχε στην κατοχή της.

Με εξαίρεση το 16ο Δημοτικό Σχολείο που υπήρχαν τα Αρχιτεκτονικά για όλα τα υπόλοιπα ο ΔΗΜΟΣ παρέλαβε μόνο τα τοπογραφικά. Αυτά και μόνο αυτά αποτελούσαν περιουσία του Ελληνικού Κράτους... Και ο χρόνος κυλούσε.... Το ΕΣΠΑ όμως είχε ανοίξει από το 2008.

Η εισήγηση της Διεύθυνσης Α/θμιας Εκπ/σης για το 67ο Δημοτικό Σχολείο ήταν αρνητική ως προς την ανέγερση, ευθέως, άρα ποιες μελέτες θα συνέτασσε ο Δήμος. Αν οι μελέτες έστω και αυτές των ιδιωτών, είχαν ολοκληρωθεί εγκαίρως και είχαν νομίμως παραληφθεί από την τότε νομαρχία, τα σχολεία σήμερα θα είχαν παραδοθεί. Και δεν είναι λίγα... 16ο, 12ο  και 67ο Δημοτικά, 3ο Και 10ο Λύκειο. Οι προτεραιότητες που ετέθησαν από τις τότε Διευθύνσεις ήταν το 16ο Δημοτικό επειδή είχε μεγάλες πιθανότητες ένταξης, λόγω ωριμότητας φακέλου, 12ο Δημοτικό και 3ο Γυμνάσιο κατά σειρά προτεραιότητας. Και αυτή η εισήγηση έγινε αποδεκτή άμεσα από τη Δημοτική Αρχή. Το 67ο Δημοτικό και το 10ο Λύκειο δεν ήταν καν στο πλάνο αναγκαιότητας των Διευθύνσεων Παιδείας και για όσους γνωρίζουν η εισήγηση αναγκαιότητας ανέγερσης αποτελεί προϋπόθεση για την οποιαδήποτε διαδικασία έναρξης ανέγερσης σχολείου.

Αποτέλεσμα. Το 16ο εντάχθηκε, ανεγέρθηκε και έπρεπε ήδη να έχει παραδοθεί. Εμβόλιμα, λόγω της αποχώρησης του εργολάβου που είχε αναλάβει την ανέγερση του Δημοτικού Βραχνείκων από τη νομαρχία, ανασυντάχθηκε ο φάκελος του με βάση τις απαιτήσεις του ΕΣΠΑ, ανεγέρθηκε και παραδόθηκε από το Δήμο ΠΑΤΡΕΩΝ στους δικαιούχους. Ο φάκελος του 12ου Δημοτικού συντάχθηκε από την αρχή κατατέθηκε στο ΕΣΠΑ αλλά δεν πρόλαβε να ενταχθεί και ο φάκελος του 3ου γυμνασίου ήταν εν εξελίξει το 2014 και παραδόθηκε στην  παρούσα Δημοτική αρχή για ένταξη στο Νέο ΕΣΠΑ.

ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΜΕΛΕΤΕΣ ΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ.
Οι 100.000€ που αναζητούνταν, ώστε διαμέσου παράπλευρων οδών να αποδοθούν στους ιδιώτες μελετητές, προκειμένου να παραληφθούν οι μελέτες των σχολείων το 2011, φυσικά και διατέθηκαν από το Δήμο προκειμένου όμως να εξοπλιστούν οι τεχνικές υπηρεσίες με ηλεκτρονικούς υπολογιστές, προγράμματα, να παρακολουθήσουν οι μηχανικοί σεμινάρια και ότι χρειαζόταν προκειμένου να συνταχθούν μελέτες για να προλάβει ο ΔΗΜΟΣ να εντάξει έργα στο ΕΣΠΑ. Κανακάρη, Καβουκάκι, αποχέτευση, σχολεία και άλλα πολλά συντάχθηκαν και κατατέθηκαν και δημοπρατήθηκαν, ώστε το 2014 ήταν εν εξελίξει στα όρια του Δήμου Πατρέων, έργα ύψους 100.000.000€ τα οποία σιγά σιγά παραδίδονται σήμερα στους δικαιούχους. Αυτά τα ολίγα για όσους θέλουν να μάθουν την αλήθεια... ελπίζοντας πως οι αρμόδιοι πλέον θα εκμεταλλευτούν τις δυνατότητες που τους δόθηκαν από τους προκατόχους τους με τη σύνταξη μελετών από τις τεχνικές υπηρεσίες του δήμου πλέον και όχι από αναθέσεις σε ιδώτες, ώστε στο Νέο ΕΣΠΑ που μόλις άνοιξε να μην υπάρξουν άλλες χαμένες ευκαιρίες...

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΙΛΙΑΣ

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ  ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΔΗΜΟΥ ΠΑΤΡΕΩΝ

ΠΡΩΗΝ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Α. Κατσανιώτης: «Η Περιφέρεια σε ρόλο διαχειριστή, η Δυτική Ελλάδα χωρίς όραμα και στρατηγική»

Σε τρεις άξονες εστίασε την κριτική του επί του απολογισμού της περιφερειακής αρχής για το 2015, ο βουλευτής και επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης του περιφερειακού συμβουλίου Δυτικής Ελλάδας, Ανδρέας Κατσανιώτης. Ο κ. Κατσανιώτης, μιλώντας στην ειδική συνεδρίαση του περιφερειακού συμβουλίου, αρχικά επικεντρώθηκε στο διαρκές και μεγάλο έλλειμμα ενός αναπτυξιακού και εξωστρεφούς οράματος και μίας αντίστοιχης στρατηγικής για την περιοχή, σημειώνοντας πως η - καλή έστω - διαχείριση πόρων, δεν αρκεί για να ξεφύγει η Δυτική Ελλάδα από τον κύκλο της ύφεσης και της υπανάπτυξης στον οποίο βρίσκεται πολύ προτού η κρίση χτυπήσει όλη την χώρα.

Ο επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης, ανέφερε ότι σε κανένα σημείο του απολογισμού δεν αποτυπώνεται το όραμα που υπηρετεί η περιφερειακή αρχή, πέραν της διαχείρισης των υφιστάμενων πόρων, ούτε οι μετρήσιμοι στόχοι που επιτεύχθηκαν. «Ποιο είναι το όραμά μας; Για παράδειγμα, να δημιουργήσουμε 20.000 θέσεις εργασίας στην περιοχή. Και να αποτυπώσουμε τους τρόπους με τους οποίους θα το πετύχουμε, καταγράφοντας κάθε χρόνο πόσα πετύχαμε» τόνισε μεταξύ άλλων, σημειώνοντας μάλιστα πως ο περιφερειάρχης δεν είναι ο γενικός διευθυντής της περιφέρειας για να παρουσιάζει νούμερα υπηρεσιών, αλλά ο τοπικός κυβερνήτης που οφείλει να υπηρετεί ένα συγκεκριμένο και υψηλό πολιτικό στόχο.

Επίσης, τόνισε ότι η Δυτική Ελλάδα δεν έχει πετύχει ακόμα να γίνει γνωστή στο εξωτερικό και να αποκτήσει ένα αυτοτελές «brand name», ενώ η περιφερειακή αρχή, ως πολιτική ηγέτιδα δύναμη στην Δυτική Ελλάδα, δεν έχει πετύχει να ενώσει τις παραγωγικές δυνάμεις σε έναν κοινό στόχο τοπικής ανάπτυξης, με έμφαση στον πρωτογενή τομέα και τις εξαγωγές ποιοτικών προϊόντων, αλλά και την τουριστική ανάκαμψη.

Επίσης, ο κ. Κατσανιώτης ανέφερε ότι η περιφερειακή αρχή οφείλει να γνωστοποιήσει έναν «χάρτη ευθυνών και καθηκόντων», ώστε όλοι να γνωρίζουν τους τομείς ευθύνης, ζητώντας να σταματήσει η μικροπολιτική εκμετάλλευση έργων και δράσεων. «Ό,τι επιτυγχάνεται αποτελεί επιτυχία της περιφέρειας και ό,τι δεν επιτυγχάνεται αποτελεί ευθύνη του κράτους. Αυτή η λογική πρέπει να σταματήσει» σημείωσε ο βουλευτής.

Τέλος, ο Ανδρέας Κατσανιώτης ζήτησε από τον περιφερειάρχη να γίνουν τρεις – και μάλιστα ολοήμερες – συνεδριάσεις, μία σε κάθε νομό, ώστε να υπάρξει ένας συγκεκριμένος απολογισμός σε κάθε περιφερειακή ενότητα και μία αναλυτική συζήτηση για τα προβλήματα των τριών νομών της Δυτικής Ελλάδας.

Ένωση Πτυχιούχων Αξιωματικών και Υπαξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος: Διεκδικούμε ένα βιώσιμο και δίκαιο για όλες τις γενεές ασφαλιστικό σύστημα

Στο πλαίσιο των συμφωνημένων αλλαγών για την εφαρμογή του τρίτου μνημονίου παρουσιάστηκε πρόσφατα η σχεδιαζόμενη από την Κυβέρνηση «μεταρρύθμιση» του ασφαλιστικού συστήματος που αφορά στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα. Το ασφαλιστικό ως χρονίζων και πολύπλοκο οικονομικό, κοινωνικό και συνάμα πολιτικό ζήτημα, ιδιαίτερης φύσης και μείζονος σημασίας πρόβλημα που απαιτεί δυναμική και ξεκάθαρη αντιμετώπιση, φαίνεται ότι, ακόμα και τούτη την ώρα της πολυδιάστατης κρίσης, αποτελεί ευρύ πεδίο διαγκωνισμού μεταξύ των κομμάτων που ίσως αγνοούν ή εθελοτυφλούν ενώπιον της πραγματικότητας.

Ωστόσο, ποτέ δεν είναι αργά για την πολυπόθητη και αναγκαία διευρυμένη συνεννόηση και αναμφίβολα, κυρίως, για το ασφαλιστικό απαιτείται όλες οι πολιτικές δυνάμεις να δημιουργήσουν μία συναινετική βάση που θα επιφέρει την επιθυμητή αποτελεσματικότητα σε βάθος χρόνου. Η δυνατότητα και πιθανότητα εξεύρεσης μιας κατάλληλης λύσης ξεκινάει από την κατανόηση και περιγραφή των ιδιαιτεροτήτων του προβλήματος, επισημαίνοντας παράλληλα ότι όσο κυριαρχεί και προωθείται η αντίληψη ότι οι συντάξεις, σημερινές και μελλοντικές, μειώνονται, επειδή κάποιοι άλλοι Ευρωπαίοι μας επιβάλλουν άγρια λιτότητα ή επειδή κάποιοι λεηλάτησαν τα αποθεματικά των Ταμείων, η κοινωνία δεν πρόκειται να συναινέσει σε καμία βιώσιμη λύση του ασφαλιστικού.

Ένα από τα βασικά στοιχεία του νέου Ασφαλιστικού που παρουσίασε πρόσφατα και προωθεί για ψήφιση το κυβερνητικό σχήμα είναι ότι με την περικοπή των 2,5 δις ευρώ, μετασχημάτισε τελικά το ασφαλιστικό ζήτημα σε ευθέως δημοσιονομικό πρόβλημα, δίνοντας ταυτόχρονα την εντύπωση ότι το αντιμετωπίζει απλά και μόνο ως ένα τριτομνημονιακό προαπαιτούμενο που πρέπει να κλείσει τάχιστα προκειμένου να προχωρήσει η αξιολόγηση, η οποία με τη σειρά της, και αφού προηγουμένως θα έχει οδηγήσει σε νέα δημοσιονομικά μέτρα, είναι προϋπόθεση για να ανοίξει η συζήτηση διευθέτησης του δημόσιου χρέους. 

Όμως, το ζητούμενο δεν είναι απλά και μόνο να ψηφιστεί ένα ασφαλιστικό που θα καλύπτει το δημοσιονομικό πρόβλημα στην παρούσα φάση, αλλά το πως θα δομηθεί ένα αποτελεσματικό, λειτουργικό και βιώσιμο σύστημα χωρίς αδικίες, πράγμα που φαίνεται ότι δεν εξασφαλίζεται αφού γίνεται μεταφορά  των επιβαρύνσεων από το ένα στρώμα στο άλλο, πάντα μέσα στο πλαίσιο των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων.

Μία βασική, δομική αδυναμία της πρότασης της Κυβέρνησης, συνίσταται στο γεγονός ότι η διασύνδεση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης με την πορεία της οικονομίας, της απασχόλησης και των δημογραφικών δεδομένων είναι ατελής, με αρνητικές συνέπειες και περιορισμένο ορίζοντα. 

Η περαιτέρω αποδιοργάνωση του ελληνικού κοινωνικού ιστού είναι απολύτως δεδομένη αφού η μείωση των συντάξεων θα οδηγήσει στην εξαθλίωση εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα ή με άνεργα μέλη που υποστηρίζονται ή εξαρτώνται οικονομικά από τους συνταξιούχους γονείς τους, ενώ αύξηση των εργοδοτικών εισφορών από την άλλη θα φέρει μεγαλύτερη ύφεση και αύξηση της αδήλωτης εργασίας και τελικά διαρκή ανατροφοδότηση του ίδιου προβλήματος με διάφορες όψεις και διαστάσεις και κυρίως προδιαγεγραμμένο ορίζοντα προβληματικής βιωσιμότητας.

Μετά τις επί τα χείρω αλλαγές για τον ιδιωτικό τομέα θα ακολουθήσει, σύμφωνα με τον κ. Υπουργό Εργασίας, η περαιτέρω πλήρης εφαρμογή τους στο Δημόσιο τομέα, στις Ένοπλες Δυνάμεις και στα Σώματα Ασφάλειας.

Ειδικότερα για εμάς η κατάσταση γίνεται σαφώς πιο επώδυνη καθώς θα υποστούμε μειώσεις στο εφάπαξ και στην επικουρική που δικαιούμαστε από το Τ.Ε.Α.Π.Α.Σ.Α. και το προνοιακό και μετοχικό ταμείο των δημοσίων υπαλλήλων. Για τις εφάπαξ παροχές καθιερώνεται νέος μαθηματικός τύπος, σύμφωνα με τον οποίο οι μειώσεις θα κυμανθούν από 10% έως 15%, για τα μερίσματα του Μετοχικού Ταμείου Πολιτικών Υπαλλήλων, οι μειώσεις θα υπερβούν το 30% ενώ παραμένουν άγνωστες οι ποσοστιαίες μειώσεις των μερισμάτων από το Τ.Ε.Α.Π.Α.Σ.Α. αναλόγως της οργανωτικής, λειτουργικής και διαχειριστικής του μελλοντικής κατάστασης.

Επιπλέον δημιουργούνται πλήθος αναπάντητα ερωτήματα, αναλόγως των περιπτώσεων, που σχετίζονται με το χρόνο της ταυτόχρονης, ή μη, καταβολής της εθνικής και αναλογικής σύνταξης σε σχέση με το χρονικό σημείο αποστρατείας, των ποσοστών αναπλήρωσης, της αντοχής των προτεινόμενων ρυθμίσεων βραχυπρόθεσμα αφού ήδη έχουμε συνεχόμενες μεταβολές εντός της παρελθούσας πενταετίας, αλλά και για το τελικό αθροιστικό αποτέλεσμα που προκύπτει από την εθνική και την αναλογική σύνταξη, που φαίνεται ότι το αναλογικό μέρος για έναν εργαζόμενο στα Σώματα Ασφαλείας που επί 35 – 40 έτη καταβάλει αδιάλειπτα τις εισφορές του, θα καταλήξει στο αντίστοιχο του ποσού της εθνικής σύνταξης ή στο 2πλάσιο αυτού στην καλύτερη περίπτωση.

Το αναποτελεσματικό νομοσχέδιο μπορεί και πρέπει να αλλάξει ριζικά και να αντ’ αυτού να δομηθεί ένα νέο, αξιόπιστο και πραγματικά βιώσιμο σύστημα χωρίς αδικίες και για το λόγο αυτό καλούμε όλες τις συναδέλφισες και όλους τους συναδέλφους μας να ενεργοποιηθούν στο μέγιστο βαθμό συμμετέχοντας με οποιονδήποτε πρόσφορο τρόπο στις πολύμορφες κινητοποιήσεις σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, με σκοπό αφενός την αποτροπή των επαχθών, για τους ένστολους, σχεδιασμών της Κυβέρνησης και των σχεδίων πλήρους διάλυσης της Κοινωνικής Ασφάλισης και αφετέρου την επίτευξη μακροπρόθεσμου σχεδιασμού για την αναβάθμιση της Κοινωνικής Ασφάλισης ο οποίος θα συνοδεύεται από μέτρα άμεσης απόδοσης για την ικανοποίηση των επειγουσών αναγκών των ασφαλισμένων, των συνταξιούχων και των Ασφαλιστικών Ταμείων.

"Kανένα πρόβατο δε γλίτωσε τη σφαγή παραμένοντας στη στάνη"

Ιανουάριος 1996, Λάρισα, κόμβος Βιοκαρπέτ. Οι Αγρότες κατεβάζουν τα τρακτέρ στους δρόμους, και κόβουν την Ελλάδα στα δύο για 58 ημέρες. Νέοι καπεταναίοι εμφανίζονται στον κάμπο της Θεσσαλίας, ο Μπούτας από το ΚΚΕ, ο Νασίκας από τη ΝΔ. Δεν πρόκειται για ιστορικό συμβιβασμό, πρόκειται για συλλογικές διεκδικήσεις. Ένα σύνθημα τους ενώνει και το φωνάζουν όσο πιο δυνατά μπορούν για να ακουστεί από το Μαξίμου ως τις Βρυξέλλες , ¨Όλα τα Κιλά , όλα τα Λεφτά.¨

Είναι η εποχή που η Ευρώπη αποφάσισε να αλλάξει αγροτική πολιτική. Από την εποχή των επιδοτήσεων μεταβαίνει στην εποχή των ποσοστώσεων και η Ελλάδα από την εποχή του Παπανδρέου στην εποχή Σημίτη.

Θα ακολουθήσουν και τα επόμενα δύο χρόνια αγροτικές κινητοποιήσεις, μέχρι το 1998 που ο στρατηγός Τσουκάτος θα δώσει εντολή στα ΜΑΤ να σκάσουν τα λάστιχα των Τρακτέρ. Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα σπίτια τους μέσω βουκανιζατέρ και το ΠΑΣΟΚ θα απολέσει για πάντα την προνομιακή του σχέση με τον αγροτικό πληθυσμό που είχε δομηθεί μέσω του Ανδρέα Παπανδρέου.

Είκοσι χρόνια μετά, στήνονται πάλι μπλόκα, μόνο οι συνθήκες και τα αιτήματα  των αγροτών είναι εντελώς διαφορετικά, η αντιμετώπιση όμως από το κράτος παραμένει η ίδια. Πάγια τακτική των μνημονιακών κυβερνήσεων είναι να ενοχοποιεί όποια κοινωνική αμάδα διεκδικεί. Έγινε με τους κοπανατζήδες δημοσίους υπαλλήλους, έγινε με τους ελευθέρους επαγγελματίες που δεν κόβουν αποδείξεις, τώρα γίνεται με τους αγρότες που κυκλοφορούν με πολυτελέστατα τζιπ στο Κολωνάκι..

Είναι προφανές πως μεγάλο μέρος του γεωργικού εισοδήματος προέρχεται από τις επιδοτήσεις και τις αποζημιώσεις. Η λογική είναι απλή, επιδοτώ την γεωργία για να έχω τα είδη διατροφής σε προσιτές τιμές για τους πολλούς και σε αυτή τη λογική στηρίζεται η γεωργική παραγωγή της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

Σίγουρα τα προηγούμενα χρόνια στην Ελλάδα, όλα τα πολιτικά κόμματα χάιδεψαν αυτιά στους αγρότες. Τους αντιμετώπισαν ψηφοθηρικά, τους έταξαν και τους έδωσαν προνόμια πολύ περισσότερα από αυτά των άλλων παραγωγικών κλάδων.

Όμως η εικόνα των ευκατάστατων αγροτών που παλεύουν πάνω στο άλογο για το παντεσπάνι τους και όχι για το ψωμί τους, απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Οι αγροτικές εργασίες είναι δύσκολες και κοπιαστικές, γίνονται κάτω από αντίξοες συνθήκες και δεν μπορεί ο καθένας μας να τις κάνει. Η πλειοψηφία των αγροτών έχουν μικρό γεωργικό κλήρο, τα εισοδήματα τους είναι χαμηλά και η χώρα μας δεν διαθέτει οργανωμένο δίκτυο προώθησης αγροτικών προϊόντων. Αρχή της οικονομικής κρίσης, πολύ ινστρούχτορες της πολιτικής διανόησης του τόπου, προέτρεψαν τους νέους ανέργους να στραφούν στον πρωτογενή τομέα. Ελάχιστοι επέστρεψαν στα χωριά και πολύ λιγότεροι τα κατάφεραν. Δυστυχώς στην Ελλάδα τα παραμύθια και τα όνειρα έχουν πάψει να έχουν happy end. Δεν υπάρχουν οι συνθήκες για επιχειρηματικότητα, πολύ περισσότερο για επιχειρηματική γεωργία.

Σε αυτές τις αγροτικές κινητοποιήσεις τα τρακτέρ έχουν διαφορετικό προσανατολισμό, δεν κοιτάζουν τη δύση, δεν στοχεύουν τις Βρυξέλλες. Είναι η πρώτη φορά που αγρότες απευθύνονται μόνο στην Αθήνα. Δεν διεκδικούν να πάρουν, άλλα αγωνίζονται για να δώσουν τα λιγότερα από αυτά που τους ζητάνε. Είναι αγώνας επιβίωσης, όπως είναι και για τους περισσότερους Έλληνες. Το ασφαλιστικό που προτείνει η κυβέρνηση είναι ουσιαστικά μέρος του φορολογικού.

Είναι πρώτη φορά που κινητοποίηση στα μπλόκα μοιάζει μάλλον αυθόρμητη παρά κατευθυνόμενη, καθώς τα κόμματα και οι συνδικαλιστικές ενώσεις απουσιάζουν.

Απορίας άξιο, δεν είναι για τι ξεσηκώνονται οι αγρότες, είναι γιατί οι υπόλοιπες παραγωγικές τάξεις σιωπούν. Ίσως μια βόλτα από τα μπλόκα να τους πείσει πως κανένα πρόβατο δε γλίτωσε τη σφαγή παραμένοντας στη στάνη.

 

ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ

            ΓΕΩΠΟΝΟΣ

Η πρόταση του ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ για το Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας

Ανταποκρινόμενοι θετικά στην πρόσκληση που απηύθυνε ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού, κ. Θωμόπουλος, για τη διατύπωση απόψεων των δημοτικών παρατάξεων αναφορικά με το Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας, δημοσιοποιούμε τις πιο κάτω σκέψεις:

 Για το «Κοινοτικόν», το Φεστιβάλ της Πάτρας οφείλει να είναι Φεστιβάλ Τεχνών και όχι μονοθεματικό όπως έχει καταλήξει τα τελευταία χρόνια, δηλαδή κατά κύριο λόγο φεστιβάλ μουσικών παραστάσεων/συναυλιών. Θέατρο, κινηματογράφος, χορός, λαϊκή τέχνη, τέχνη του δρόμου, εικαστικά, λογοτεχνία πρέπει επίσης να υπηρετούνται και να προβάλλονται, σε μια αναλογία όσο πιο ισότιμη. Το φεστιβάλ θα πρέπει να έχει μια προοπτική πολύπλευρης σύνθεσης: της τοπικής δημιουργίας με την πανελλαδική και τη διεθνή, της ερασιτεχνικής με την επαγγελματική, της παράδοσης με την πρωτοπορία, της εμπορικότητας με την αισθητική εκζήτηση. Κριτήρια του σχεδιασμού του να είναι η ποιότητα (με δεδομένη, βέβαια, τη σχετικότητα του όρου) και μια συνολική αντίληψη, που θα οδηγεί το φεστιβάλ να λειτουργεί τελικά ως καταλύτης όσμωσης μεταξύ των καλλιτεχνών, του διοργανωτή, του κοινού και της τοπικής κοινωνίας, παράγοντας ένα δημιουργικό μίγμα αλληλεπίδρασης και συλλογικής και ατομικής ανάτασης. Ο προσδιορισμός του «Διεθνούς» θα πρέπει να υπηρετηθεί με συνέπεια και επίγνωση του βάρους του, αλλιώς να καταργηθεί ως μικρομεγαλισμός και επαρχιωτισμός που δεν μας αντιστοιχεί σαν πατρινή κοινωνία. Παράλληλα, είναι απαραίτητη η προσπάθεια να ξεφύγει από τα στενά και συχνά περιοριστικά όρια του Αρχαίου Ωδείου και να επεκταθεί σε όλες τις περιοχές της πόλης κάνοντας χρήση και άλλων υποδομών (Κάστρο, Παλαιό Νοσοκομείο, Πολιτεία, Θέατρο Κρήνης, θεατράκια παραλιακής, Νότιο Πάρκο, Πλαζ, Σιδηροδρομικός Σταθμός Παπαφλέσσα, προαύλιο Λαδόπουλου, Πανεπιστήμιο, ΤΕΙ, πλατείες, προαύλια εκκλησιών κ.λπ.), ανοιχτών δημόσιων χώρων (ιδιαίτερα στις γειτονιές), ακόμα και ιδιωτικών χώρων με ιδιαίτερη ατμόσφαιρα (Αχάια Κλάους, κτήμα Παρπαρούση, κ.λπ.). Τέλος, οφείλει να λαμβάνει υπ’ όψιν τις ανάγκες όλων των πολιτών αναγνωρίζοντας τις διαφοροποιήσεις που υπάρχουν στο κοινωνικό σώμα (σε ηλικία, κοινωνική θέση, εκπαιδευτικό επίπεδο, περιοχή κατοικίας, κ.ά.) καταρτίζοντας ένα πρόγραμμα που όλοι/ες θα βρίσκουν γεγονότα να  παρακολουθήσουν και να εμπλακούν. Με άλλα λόγια το Φεστιβάλ θα πρέπει να πάρει τη μορφή ενός ανοικτού πολιτιστικού εργαστηρίου στο οποίο θα κυοφορούνται νέες προτάσεις και ιδέες και θα τους δίνεται η δυνατότητα να δοκιμαστούν στην πράξη και να συνυπάρξουν με ώριμες καλλιτεχνικά εκδηλώσεις.

Ο σκελετός του προγράμματος θα αποτελείται από:

α) Ήδη πετυχημένες απόπειρες στο πλαίσιο του φεστιβάλ (π.χ. διεθνές τριήμερο τζαζ).

β) Καλλιτεχνικά πεδία και προσπάθειες συνδεδεμένες είτε με την ιστορική-πολιτιστική παράδοση της περιοχής (π.χ. Θέατρο Σκιών, μουσικό θέατρο, κ.λπ.) είτε με τη σύγχρονη πολιτιστική της παραγωγή (Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων, Πολυφωνική, Δημ. Ωδείο, ΔΗΠΕΘΕ, κ.λπ.).

γ) Προτάσεις δημιουργών και σχημάτων από όλη την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό σε όλα τα πεδία της καλλιτεχνικής δραστηριότητας, που θα προκύψουν μετά από πανελλήνιο και διεθνές ανοιχτό κάλεσμα του Πολιτιστικού Οργανισμού και μια αντίστοιχη έντονη καμπάνια από μέρους του Δήμου.

δ) Επιτυχημένες εμπορικά και καλλιτεχνικά προσπάθειες της αμέσως προηγούμενης περιόδου.

ε) Παραγωγές τις οποίες, μέσα από πρωτότυπες διαδικασίες, οι ίδιοι οι κάτοικοι της πόλης - αλλά και της ευρύτερης περιοχής γενικότερα – μπορούν να προτείνουν ή να επιλέγουν και επιπλέον να συμμετέχουν εθελοντικά στην οικονομική ενίσχυσή τους, εγκαταλείποντας το ρόλο του παθητικού θεατή/πελάτη του φεστιβάλ.

Οι τελικές επιλογές θα πρέπει να γίνονται με βάση κριτήρια όπως το επίπεδο της δημιουργίας, η συνεκτικότητα και σαφήνεια της πρότασης, ο προηγούμενος αντίκτυπος (αν δεν πρόκειται για πρωτότυπη παραγωγή προορισμένη ειδικά για το φεστιβάλ), θεματικούς ή άλλους περιορισμούς που μπορεί να ορίζει ο Πολιτιστικός Οργανισμός από τα πριν, το οικονομικό κόστος, η συμβατότητα με τις εν γένει υποδομές του Δήμου, κ.ά. Σημαντικό είναι σε κάθε καλλιτεχνικό πεδίο να γίνεται προσπάθεια την τελική παραγωγή (παράσταση, συναυλία, έκθεση, κ.λπ.) να τη συνοδεύει ένας κύκλος σεμιναρίων, εργαστηρίων, ομιλιών, που προσδίδει σφρίγος και συνεκτικότητα στο όλο εγχείρημα, εμπλέκει ακόμα περισσότερο το κοινό με την καλλιτεχνική δημιουργία και δημιουργεί παρακαταθήκη στην πόλη και τους πολίτες. Σε αυτό θα βοηθούσε, για παράδειγμα, ο από τα πριν καθορισμός θεματικών ενοτήτων στο πρόγραμμα, όπου αυτό είναι εφικτό. Στο ίδιο πνεύμα, θα πρέπει να γίνει προσπάθεια, ώστε σε αυτές τις συνοδευτικές της κύριας παραγωγής δραστηριότητες να υπάρχει προσανατολισμός σύνδεσης του καλλιτεχνικού αντικειμένου με παράλληλες εκπαιδευτικές δράσεις που θα αφορούν στους μαθητές της πόλης.

Σε οργανωτικό επίπεδο, πέρα από το πρόσωπο/πρόσωπα που θα έχουν την ευθύνη για την οργανωτική δουλειά και την ταυτόχρονη, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη, εμπλοκή του συνόλου των μελών του Δ.Σ. του Πολιτιστικού Οργανισμού, θα πρέπει να δημιουργηθεί μια αριστίνδην - άμισθη - καλλιτεχνική επιτροπή, που θα αποτελείται από καταξιωμένους δημιουργούς ή θεωρητικούς της τέχνης από κάθε καλλιτεχνικό πεδίο με καθαρά συμβουλευτικό και αξιολογικό ρόλο. Ιδιαίτερα σημαντικό ζήτημα για το άνοιγμα του φεστιβάλ σε παραγωγές και προτάσεις αλλά και για την προσέλκυση θεατών ή επισκεπτών στην πόλη είναι η συνεχής και πλήρης παρουσία του σε επίπεδο ιστοσελίδας και μέσων κοινωνικής δικτύωσης, δημιουργώντας και ένα ξενόγλωσσο τμήμα που ταυτόχρονα θα συνδεθεί  με τους μηχανισμούς τουριστικής προβολής της χώρας και πιο συγκεκριμένα με την τουριστική υποδομή που εκτείνεται στη γεωγραφική περιοχή από την Κυλλήνη ως το Αίγιο και τη Ναύπακτο.

Όσον αφορά στο κρίσιμο πεδίο των οικονομικών του φεστιβάλ, ο όποιος σχεδιασμός και οι επιλογές δεν μπορούν παρά να λαμβάνουν υπ’ όψιν τα άθλια οικονομικά του Δήμου, την κακή οικονομική κατάσταση των δημοτών και την πολιτική πρόθεση να απολαμβάνουν τις παραστάσεις και τα δρώμενα του φεστιβάλ, όσο το δυνατόν περισσότεροι συμπολίτες μας, χωρίς τους εισοδηματικούς αποκλεισμούς που δημιουργεί η υψηλή τιμή των εισιτηρίων. Συνεπώς, εκτός από μια συστηματική δουλειά που μπορούν να κάνουν οι υπηρεσίες του Δήμου και η ΑΔΕΠ για τη συμμετοχή σε χρηματοδοτούμενα προγράμματα που αφορούν στον πολιτισμό (και που δυστυχώς θα αποδώσει σε βάθος χρόνου και όχι την πρώτη χρονιά – ενδεικτικά αναφέρουμε το πρόγραμμα Creative Europe που είναι ήδη ενεργό και δέχεται προτάσεις, το Interreg, το CAPS, κ.λπ.), μπορούν να ληφθούν και άλλα μέτρα. Για παράδειγμα, η έκδοση και προπώληση κάρτας πολλαπλών παραστάσεων, η οποία θα επιφέρει σημαντικότατη έκπτωση στο κόστος για αυτούς που θα θέλουν να παρακολουθήσουν πολλά ή όλα τα γεγονότα του φεστιβάλ, προσφέροντας παράλληλα και προκαταβολικά μια ανάσα ρευστότητας στη διοργάνωση∙ η έκδοση και πώληση συνοδευτικού υλικού των παραστάσεων ή των καλλιτεχνικών δρώμενων∙ η αίτηση μικρής εθελοντικής οικονομικής συνδρομής μέσω διαδικτύου (crowdfunding, αν δεν υπάρχουν νομικοί περιορισμοί για το Δήμο)∙ η κατοχύρωση και η ανάδειξη της επωνυμίας του Φεστιβάλ Πάτρας (brand name) και η πώληση αντίστοιχων αναμνηστικών∙ η όσο το δυνατόν συστηματικότερη αποφυγή παραστάσεων και εκδηλώσεων που προωθούνται από ατζέντηδες, καθώς το κόστος ανεβαίνει σημαντικά∙ η λελογισμένη χρήση χορηγιών από ιδιώτες με βασικό κριτήριο ότι η δραστηριότητά τους δεν έχει προκαλέσει αρνητικά την κοινωνία (π.χ. εργατικές διαφορές, μόλυνση περιβάλλοντος, επιβάρυνση δημόσιας υγείας, κ.ά.)˙ και τέλος, η εξ αρχής και ξεκάθαρη στάση απέναντι σε καλλιτέχνες, παραγωγούς και ατζέντηδες ότι η αμοιβή τους θα έχει εν πολλοίς χαρακτήρα ανταποδοτικότητας, δηλαδή θα σχετίζεται άμεσα με τις εισπράξεις (με δεδομένη από την αρχή και γνωστή σε όλους τους ενδιαφερόμενους την τιμολογιακή πολιτική του Δήμου στο θέμα των εισιτηρίων). Ο ελέω κράτους πετσοκομμένος προϋπολογισμός του Δήμου είναι οπωσδήποτε ένας περιοριστικός και ανασχετικός παράγοντας για το φεστιβάλ, αλλά από την άλλη μια έξυπνη και ξεκάθαρη τακτική από πλευράς του διοργανωτή Δήμου, μπορεί να δώσει χώρο σε υψηλής ποιότητας και καλλιτεχνικής συνειδητότητας παραγωγές, απομακρύνοντας τις αρπαχτές και τα φτηνιάρικα αλλά ακριβοπληρωμένα θεάματα.

Τελειώνουμε το σημείωμά μας με κάποιες ενδεικτικές προτάσεις:

•             Να γίνει το τριήμερο τζαζ, αρχικά, η αιχμή του δόρατος για τον διεθνή χαρακτήρα του φεστιβάλ. Μια ήδη πετυχημένη και πανελλαδικά αναγνωρισμένη προσπάθεια μπορεί να αυξήσει γεωμετρικά την απήχηση του φεστιβάλ (ακόμα και εκτός συνόρων), εφόσον ο Δήμος ρίξει ιδιαίτερο βάρος στην άρτια διοργάνωση του γεγονότος και κυρίως στην εντατική διάδοσή του σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό.

•             Να δημιουργηθεί μόνιμη θεματική γύρω από το Θέατρο Σκιών. Η Πάτρα απετέλεσε την κοιτίδα του Θεάτρου Σκιών (Καραγκιόζη) στη χώρα και διαθέτει μια αξιόλογη και αναζωογονημένη τρέχουσα παραγωγή όπου πολλοί άνθρωποι, κάθε ηλικίας, εμπλέκονται στην τέχνη αυτή. Μια θεματική, όπου αρχικά θα απευθύνεται σε σχήματα και καλλιτέχνες από όλη την Ελλάδα και εκτός από τις παραστάσεις θα συνοδεύεται από σεμινάρια, θεωρητικές εκδηλώσεις, κατασκευές, θα μπορούσε να δημιουργήσει μια μεγάλη δυναμική γύρω από το φεστιβάλ. Στόχος, να μετατραπεί στην πορεία η θεματική αυτή σε αυτόνομο φεστιβάλ Θεάτρου Σκιών, διεθνούς χαρακτήρα, όπου θα συμμετέχουν και παραγωγές από άλλες χώρες που έχουν Θέατρο Σκιών (Βαλκάνια, Αίγυπτος, Τουρκία, Ινδονησία, Κίνα, κ.α.).

•             Να χρησιμοποιηθούν δομές και χώροι στο παραλιακό μέτωπο (από Πλαζ έως Νότιο Πάρκο) για τη δημιουργία μιας κινηματογραφικής ενότητας με θεματικό κάθε φορά χαρακτήρα (π.χ. προσεκτικά επιλεγμένες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα τη θάλασσα, τη μετανάστευση, κ.λπ.). Παράλληλα, η προσπάθεια να επαναλειτουργήσει ο κινητός κινηματογράφος με προβολές σε δημόσιους χώρους στις γειτονιές, θα έχει σημαντικό αντίκτυπο στην πολιτιστική ζωή των συνοικιών. Η κινηματογραφική ενότητα θα μπορούσε να συνοδεύεται τους μήνες πριν το φεστιβάλ από ένα ανοιχτό κάλεσμα του Δήμου σε ερασιτεχνικές δημιουργίες μικρού μήκους από κατοίκους της πόλης μας και της ευρύτερης περιοχής, οι οποίες θα αξιολογηθούν από επιτροπή κινηματογραφικών ειδικών και οι 3-5 καλύτερες θα προβληθούν σε πανηγυρική εκδήλωση στο πλαίσιο της κινηματογραφικής ενότητας του φεστιβάλ και θα προωθηθούν από τον Δήμο στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας.

•             Να υπάρξει επικέντρωση στο ζήτημα της παραδοσιακής μουσικής, όπου η πόλη δείχνει να έχει μια έντονη εμπλοκή δεκάδων νέων ανθρώπων. Ο χαρακτήρας αυτής της θεματικής δεν θα αφορά μόνο στη συναυλιακή προσπάθεια διατήρηση της παραδοσιακής μουσικής αλλά θα επικεντρώνεται και στην προβολή δημιουργιών που συνδέουν την παραδοσιακή μουσική με σύγχρονα ακούσματα και αναζητήσεις σύνθεσης που αναδεικνύουν τη ζωτικότητά της και την επικαιρότητά της. Και εδώ το συναυλιακό κομμάτι θα πρέπει να συνοδεύεται από εργαστήρια, σεμινάρια, αφιερώματα, θεωρητικές εκδηλώσεις κ.ά.

•             Να υπάρξει διακριτή ενότητα για την τέχνη του Θεάτρου, που ήδη στην πόλη μας αφορά σε εκατοντάδες ανθρώπους που με τον έναν ή άλλον τρόπο εμπλέκονται στη θεατρική δημιουργία. Η μεγάλη εμπειρία της καλλιτεχνικής διεύθυνσης και των στελεχών του ΔΗΠΕΘΕ, δίνει τη δυνατότητα στον Δήμο να χρησιμοποιήσει αυτήν την πείρα και τις γνώσεις στην κατάρτιση ενός αξιόλογου θεατρικού προγράμματος και για την αξιολόγηση των όποιων προτάσεων υπάρξουν.

•             Να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στην τέχνη του δρόμου (θέατρο δρόμου, χορός δρόμου, παντομίμα, ακροβάτες-τσιρκολάνοι, δημιουργία γκράφιτι, κ.λπ.) που ακουμπά ιδιαίτερα τη νεολαία και παράλληλα μπορεί να ασκηθεί σε οποιονδήποτε δημόσιο χώρο, στις γειτονιές, σε συμβολικά σημεία, κ.α.

•             Να ενταχθεί στο πρόγραμμα του φεστιβάλ το παντελώς απόν μέχρι σήμερα πεδίο των εικαστικών τεχνών. Θα μπορούσαν να οργανωθούν εκθέσεις (όχι κατ’ ανάγκην στους «γνωστούς» εκθεσιακούς χώρους, αλλά οπουδήποτε μέσα στην πόλη) με έργα άλλων δημοτικών πινακοθηκών της χώρας ή με έργα ανώτατων σχολών καλών τεχνών και να δοθεί ένας χαρακτήρας στο φεστιβάλ ως γεγονότος ανάδειξης και παρουσίασης νέων καλλιτεχνών από όλη τη χώρα και έξω από αυτήν. Στο ίδιο πνεύμα πρέπει κατά τη γνώμη μας να κινηθούν και προσπάθειες στο πεδίο του χορού και της λογοτεχνίας, που επίσης απουσιάζουν από το πρόγραμμα του φεστιβάλ όλα αυτά τα χρόνια.

•             Να παρουσιαστούν παραγωγές στις οποίες υπάρχει αλληλεπίδραση πολλαπλών καλλιτεχνικών αντικειμένων, π.χ. προβολές αριστουργημάτων του βωβού κινηματογράφου με συνοδεία ζωντανής μουσικής, εκδηλώσεις που συνδυάζουν Λόγο και Μέλος, εγκαταστάσεις ήχου-εικόνας-εικαστικών, κ.ά.

•             Πέρα από την αμιγώς καλλιτεχνική δραστηριότητα, να διερευνηθεί η ανάπτυξη μιας ενότητας αφιερωμένης στον πολιτισμό της γαστρονομίας, καθώς από τα πιο αυθεντικά πολιτισμικά στοιχεία ενός τόπου, συχνά αποκαλυπτικά της ιστορίας του και των αλληλεπιδράσεων με άλλους τόπους, είναι η γαστρονομία. Θα μπορούσε, δε, να πάρει από την αρχή έναν υπερτοπικό και διεθνή χαρακτήρα (κατ’ αρχάς με Ιταλία, Βαλκάνια, μεσογειακή Ανατολή), να διασυνδεθεί με την καλλιτεχνική δημιουργία (μουσική, χορός, λογοτεχνία) αλλά και με ντόπιες παραγωγικές προσπάθειες.

•             Να δημιουργηθεί η κατάλληλη τεχνολογική πλατφόρμα η οποία θα δίνει τη δυνατότητα στο κοινό είτε να προτείνει στην καλλιτεχνική επιτροπή, είτε να επιλέγει προτάσεις της επιτροπής ή τρίτων και να χρηματοδοτεί μέσω εργαλείων τύπου crowdfunding τις εκδηλώσεις. Με τα παραπάνω, παρέχεται η δυνατότητα ανάδειξης και γνωριμίας σε ένα ευρύτερο κοινό, καλλιτεχνών και μορφών τέχνης που είναι εκτός κυκλωμάτων προώθησης, αλλά ταυτόχρονα χαίρουν εκτίμησης ενός σημαντικού μέρους της κοινωνίας.

Πιστεύουμε ότι οι προτάσεις μπορούν να είναι πολλές, να είναι πρωτότυπες και να αναδυθούν από παντού, αν η Δημοτική Αρχή προσεγγίσει το φεστιβάλ σαν ένα ζωντανό εργαστήρι πολιτιστικής παρέμβασης και δημιουργίας στην τοπική κοινωνία, σαν εργαλείο προβολής της πόλης και προσέλκυσης επισκεπτών (με όσα οφέλη αυτό σημαίνει για τη χειμαζόμενη τοπική οικονομία) και αν αφήσει τα «εκατό λουλούδια» της καλλιτεχνικής δημιουργίας να ανθίσουν. Για να συμβούν αυτά, όμως, θα πρέπει να ξεφύγει από τη δύναμη της συνήθειας που μετατρέπει τη διοργάνωση του φεστιβάλ σε αγγαρεία, από τις ποικίλες ευκολίες και την καταθλιπτική επίκληση του «λεφτά δεν υπάρχουν» και να στηριχτεί απροκατάληπτα σε δημιουργικούς ανθρώπους από όλα τα «μήκη» και τα «πλάτη» της Πατρινής κοινωνίας.

Δημοτική Κίνηση «Κοινοτικόν»