Κυ11172019

ΑνανέωσηΔε, 18 Νοε 2019 6am

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΤΟΥΧΑΣ: Αυτά πρέπει να γίνουν για το φράγμα Πείρου Παραπείρου

Oύτως ή άλλως, είναι μια σοβαρή για το μέλλον απόφαση, που πρέπει όλοι να την προσεγγίσουμε με προσοχή, με διαστάσεις μεγάλου βάθους χρόνου, χωρίς επικοινωνιακά και πρόχειρα χαρακτηριστικά.

Καταρχήν, να αναφέρουμε ότι εδώ και τρία ή τέσσερα χρόνια, το έργο έχει εγκαταλειφθεί, την στιγμή που υπολείπεται μόνο το 5% των εργασιών πριν την αποπεράτωση του. Και είναι αποκλειστική η ευθύνη του Κράτους και του αρμόδιου Υπουργείου για την εγκατάλειψη αυτή.

Σε κάθε περίπτωση, οφείλουμε να αποκτήσουμε την ετοιμότητα, η διαχείριση να αρχίσει, με την μία ή την άλλη μορφή, αμέσως μετά την ολοκλήρωση των εργασιών και την πλήρωση του φράγματος, που επίσης απαιτεί ένα ή και δύο χρόνια.

Ας έρθουμε όμως στην περίοδο της πλήρους λειτουργίας. Η πρόταση μας είναι να διαχωριστεί η διαχείριση-συντήρηση του φράγματος, σαν μεγάλου τεχνικού έργου από την διαχείριση των υδάτων και την συντήρηση των δικτύων έξω από το φράγμα μέχρι την σύνδεση τους με τα δίκτυα διανομής.

Για την πρώτη περίπτωση, υπεύθυνο αποκλειστικά, πρέπει να είναι το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, δηλαδή το Κράτος. Και αυτό γιατί εμείς δεν διαθέτουμε την τεχνογνωσία, αλλά και δεν γνωρίζουμε από τώρα την ποιότητα της κατασκευής, τις πιθανές αστοχίες και δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το κόστος πιθανών βλαβών. Το Υπουργείο, διαθέτει αρμόδια υπηρεσία, έχει τεχνογνωσία, και διαχειρίζεται ήδη τα υπάρχοντα μεγάλα φράγματα, (π.χ. Μόρνου, Ευήνου κτλ). Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να έχει την απόλυτη ευθύνη για ένα έργο δικής του αρμοδιότητας και για την κατασκευή και για την λειτουργία.

Για την δεύτερη περίπτωση, δηλαδή την διαχείριση των υδάτων και των δικτύων, υπεύθυνη να είναι η ΔΕΥΑΠ ή Διαδημοτική επιχείρηση που θα συγκροτηθεί.

Υπό τις παρακάτω ελάχιστες προϋποθέσεις:

  1. 1. Στο ιδρυτικό της καταστατικό ή στην σύμβαση που θα υπογραφεί με το Κράτος, να λογίζεται το νερό, πρωτίστως το πόσιμο νερό, σαν κοινωνικό αγαθό, σαν είδος πρώτης ανάγκης. Άρα ο φορέας που θα το διαχειρίζεται, θα έχει την απόλυτη ευθύνη της πολιτικής τιμών και την απόλυτη δυνατότητα τιμολογιακής πολιτικής υπέρ των λαϊκών στρωμάτων.
  2. Κάλυψη από το Κράτος, του αρχικού κεφαλαίου εκκίνησης και των λειτουργικών δαπανών για τα πέντε (5) πρώτα χρόνια.
  3. 3. Δυνατότητα άμεσης πρόσληψης του αναγκαίου επιστημονικού και τεχνικού προσωπικού για την διαχείριση και τα εργαστήρια ελέγχου. Κατασκευή με ευθύνη του Υπουργείου, όλων των υπολειπομένων εργασιών (Εργαστήρια, τηλεέλεγχοι, αυτοματισμοί κτλ). Επίσης δυνατότητα πρόσληψης όλου του αναγκαίου προσωπικού για την λειτουργία της ΔΕΥΑΠ και των άλλων δύο ΔΕΥΑ.
  4. 4. Ο φορέας να συγκροτηθεί με μετόχους τους τρείς Δήμους, με ποσοστό εκπροσώπησης ανάλογα με τους καταναλωτές. Στο ΔΣ του φορέα, μπορούν να συμμετέχουν εκτός από τους εκπροσώπους των Δήμων και από ένας εκπρόσωπος της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, της ΠΔΕ και του ΤΕΕ.
  5. Προφανώς πρέπει να διασφαλιστεί το βιομηχανικό τιμολόγιο της ΔΕΗ σε όλες τις εγκαταστάσεις.

Ελάχιστα επιχειρήματα που συνοδεύουν την πρόταση μας:

Α. Η πρόταση μας διασφαλίζει εις το διηνεκές τον δημόσιο χαρακτήρα της διαχείρισης. Η πρόταση να παραμείνει η διαχείριση στο Κράτος, θεωρητικά σωστή, δεν παρέχει στις σημερινές συνθήκες αυτήν την διασφάλιση. Επίσης, η πρόταση για δωρεάν παροχή του νερού, στερείται ρεαλισμού, στις σημερινές επίσης πολιτικές συνθήκες. Αντίθετα, στην περίπτωση αυτή, τα τιμολόγια του νερού, θα εκτιναχτούν σε βάρος των μικρών καταναλωτών, ενδεχομένως με εύνοια των μεγάλων (ΒΙΠΕ).

Β. Η δυνατότητα του φορέα να έχει την απόλυτη ευθύνη της τιμολογιακής πολιτικής, θα μας δώσει την δυνατότητα ανακούφισης των πληττόμενων κοινωνικών στρωμάτων με καθορισμό ευνοϊκότερης μεταχείρισης.

Γ. Το συνολικό κόστος διαχείρισης, θα είναι μικρότερο από την κρατική λειτουργία. Και αυτό θα έχει επίπτωση στην τιμολογιακή πολιτική.

Συνολικά απαιτείται, η ευρεία συζήτηση μεταξύ των εμπλεκομένων Δήμων και της κοινωνίας.

Χρήστος Πατούχας

Δημοτικός Σύμβουλος, αναπληρωματικό μέλος του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΠ

Σχολείο για όλα τα παιδιά;

Ξεκίνησαν σήμερα οι εγγραφές των μαθητών στα Νηπιαγωγεία και στην Α΄ τάξη των Δημοτικών σχολείων, καθώς και για φοίτηση στα  ολοήμερα τμήματα για την επόμενη σχολική χρονιά 2016-17. Οι σχετικές εγκύκλιοι του Υπουργείου Παιδείας είναι αποκαλυπτικές της αλλοπρόσαλλης λογικής, που διέπει τις αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας.

 Συγκεκριμένα, για την εγγραφή των μαθητών στα ολοήμερα τμήματα για τα 6/θέσια και άνω Δημοτικά σχολεία είναι απαραίτητη προϋπόθεση  οι γονείς να είναι εργαζόμενοι ή να έχουν κάρτα ανεργίας ή να ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες. Για τα Δημοτικά σχολεία που λειτουργούν ως 4/θέσια και  5/θέσια δεν είναι απαραίτητη αυτή η προϋπόθεση, ενώ για τα ολοήμερα τμήματα των Νηπιαγωγείων, τα οποία είναι σχεδόν όλα μονοθέσια ή διθέσια, είναι απαραίτητη προϋπόθεση.

Με αυτόν τον τρόπο αποκλείονται χιλιάδες μαθητές από τα ολοήμερα τμήματα, δημιουργείται άνιση μεταχείριση των μαθητών και αλλάζει ο προσανατολισμός του ολοήμερου Νηπιαγωγείου και Δημοτικού σχολείου σε χώρο αποκλειστικά φύλαξης μαθητών.

Αντί να υπάρξει αναβάθμιση και επέκταση του θεσμού του ολοήμερου, ώστε να αγκαλιάσει το σύνολο των μαθητών, με τις ρυθμίσεις του Υπουργείου Παιδείας εξαλείφεται ο παιδαγωγικός του ρόλος με συνέπεια ο θεσμός σταδιακά να οδηγείται σε κατάργηση. Μοναδικός σκοπός η  μείωση του εκπαιδευτικού προσωπικού στα Νηπιαγωγεία και στα Δημοτικά σχολεία, έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθεί ή να μηδενιστεί η ανάγκη για προσλήψεις αναπληρωτών εκπαιδευτικών και  να επιτευχθεί η «απόλυση» περισσότερων από 6.000 αναπληρωτών την επόμενη σχολική χρονιά.

 Η λογιστική λογική και η δημοσιονομική προσαρμογή προτάσσονται  της παιδαγωγικής διάστασης στη λειτουργία  του σχολείου. Τίθεται πλέον το ερώτημα αν ο νέος τύπος σχολείου αφορά όλα τα παιδιά.

 

 

Τάσος Σταυρογιαννόπουλος

Πρόεδρος Συλλόγου Δασκάλων & Νηπιαγωγών Πάτρας

Αιρετός Π.Υ.Σ.Π.Ε. Αχαΐας

H Ανυπότακτη Πολιτεία για το ΔΗΠΕΘΕ και τη Δραματική Σχολή

Ο Βασίλης Κυπραίος, αναπληρωματικό μέλος του Δ.Σ. του ΔΗΠΕΘΕ από την παράταξη της Ανυπότακτης Πολιτείας επισημαίνει για το ΔΗΠΕΘΕ και τη Δραματική Σχολή:

"Η φιλοδοξία της πόλης και του ΔΗΠΕΘΕ, υπήρξε από το παρελθόν η δημιουργία μιας Δραματικής Σχολής Πανεπιστημιακού επιπέδου. Το Περιφερειακό Θέατρο της τρίτης πόλης της χώρας, μιας πόλης αδικημένης σε πολιτιστικές και θεατρικές υποδομές, όχι χωρίς και την δική της ευθύνη από το παρελθόν, επέβαλε αυτήν την γενική αρχή, επέβαλε την ανάληψη αυτής της ευθύνης.

Αυτό καθόρισε την τετραετή φοίτηση, αυτό προφανώς πρέπει να καθορίσει και το περιεχόμενο των σπουδών. Πρωτίστως ωστόσο, πρέπει η πολιτιστική και θεατρική πολιτική, να έχει ορίζοντα σε βάθος χρόνου, να μην υπακούει στην τρέχουσα παραταξιακή διαμάχη, να μην επηρεάζεται από την ηθελημένη ή αθέλητη αλαζονεία καμιάς πλευράς.

Βεβαίως, η θεατρική τέχνη, η τέχνη γενικότερα δεν είναι αποιδεολογικοποιημένη, δεν αναπτύσσεται μέσα σε αποστειρωμένους θαλάμους. Αλλά και δεν υπακούει στην κομματική στενότητα, στους πρόχειρους σχεδιασμούς. Έχει μεγαλουργήσει στην πατρίδα μας, όταν μπόρεσε να εκφράσει τις αγωνίες του λαού μας σε δύσκολες εποχές, όταν οι φορείς της και οι άνθρωποι της, μπόρεσαν να κινηθούν γρηγορότερα από την εποχή τους, όταν μπόρεσαν να τροφοδοτήσουν και να τροφοδοτηθούν από τους συνολικότερους λαϊκούς αγώνες.

Ορισμένα πρακτικά ερωτήματα:

  • Ποιο θα είναι το πρόγραμμα των σπουδών; Ποιοι θα το αποφασίσουν;
  • Ποια θα είναι τα προσόντα και τα κριτήρια επιλογής των διδασκόντων; Ποιοι θα τους επιλέγουν;
  • Ποιος θα είναι ο ρόλος του Δ.Σ. του Θεάτρου; Είναι θεσμικά σωστός ο τρόπος ανάδειξης του;

Θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε.

ü Να αξιοποιήσουμε την εμπειρία θεατρικών σχολών που λειτουργούν, δημόσιων και ιδιωτικών.

ü Να συμβουλευτούμε το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου μας. Όπως και το αντίστοιχο τμήμα Φιλολογίας.

ü Να συγκροτήσουμε μια μόνιμη επιτροπή από ανθρώπους των γραμμάτων της πόλης μας (ποιητές, πεζογράφους, θεατρικούς συγγραφείς, γενικότερα ανθρώπους του θεάτρου), οι οποίοι θα γνωμοδοτούν και θα μας συμβουλεύουν για αυτό και για άλλα θέματα του πολιτισμού και της ιστορίας της πόλης μας.

ü Να συνομιλήσουμε με τους ίδιους τους σπουδαστές για να μεταφέρουν τις εικόνες που έχουν αποκομίσει από την μέχρι τώρα λειτουργία της Δραματικής Σχολής

Ορισμένες γενικότερες παρατηρήσεις:

  • Για την παρούσα κατάσταση στην Δραματική Σχολή. Εκφράστηκε η έντονη ανησυχία και διαμαρτυρία των σπουδαστών, σε πρόσφατη συνεδρίαση του Δ.Σ. του ΔΗΠΕΘΕ. Εκτιμούμε, ότι οφείλεται στο γενικότερα ρευστό κλίμα που παραπάνω περιγράψαμε. Αυτή η ρευστότητα πρέπει να ξεπεραστεί με τον γενικότερο σχεδιασμό και τους τρόπους που αναφέραμε.
  • Δεν συμφωνούμε με αλλαγές στο πρόγραμμα, μεσούσης της εκπαιδευτικής περιόδου, δεν συμφωνούμε με εξαγγελίες αλλαγών του εκπαιδευτικού προσωπικού, χωρίς τον στρατηγικό σχεδιασμό.
  • Δεν γνωρίζουμε το σημερινό πρόγραμμα σπουδών, ούτε την ορθότητα του, ούτε τις πιθανές αλλαγές που προτάθηκαν ή θα προταθούν, ούτε τους διδάσκοντες και την επάρκεια τους. Εννοείται, ότι τέτοιες αλλαγές δεν είναι σε θέση να προτείνουν, ούτε η πλειοψηφία της Διοίκησης του ΔΗΠΕΘΕ, ούτε η μειοψηφία δια των συγκεκριμένων εκπροσώπων της.
  • Υπάρχει ο χρόνος, μέχρι την λήξη του σπουδαστικού έτους, να έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος των επαφών και των συμβουλών που προτείνουμε, να κριθεί και το πρόγραμμα σπουδών και οι διδάσκοντες. Η σαφής άποψη μας είναι, να διατηρηθεί και στο πρόγραμμα και στους ανθρώπους, ότι πληροί τις επιστημονικές και καλλιτεχνικές προϋποθέσεις.
  • Σε βάθος χρόνου ίσως, αλλά οπωσδήποτε να υπάρχει σαν κατεύθυνση και η αρχική, για την εγγραφή τους, επιλογή των σπουδαστών και οι εξετάσεις για την αποφοίτηση τους. Θεωρούμε ότι η γνώση της Ελληνικής γλώσσας, η δυνατότητα κατανόησης των κειμένων, η ιστορία του Θεάτρου, η ιστορία γενικότερα, είναι μέρος της συνολικής καλλιτεχνικής συγκρότησης.
  • Καταθέτουμε την ιδέα, για μια ριζική αλλαγή στον τρόπο ανάδειξης του Δ.Σ. του Θεάτρου. Αν το θέμα τεθεί σε συζήτηση, είμαστε έτοιμοι να περιγράψουμε αναλυτικά την πρόταση μας.

Όσα παραπάνω αναφέρουμε, δεν υπακούουν στην μικροκομματική σκοπιμότητα, ξεπερνούν την στενότητα και το εφήμερο, απαντούν στην ουσία των προβλημάτων και αποσκοπούν σε έναν μακροπρόθεσμο, προοδευτικό πολιτιστικό σχεδιασμό. Για το καλό των συμπολιτών μας, για την πορεία του Θεάτρου και του πολιτισμού μας.

Για την Ανυπότακτη Πολιτεία

Βασίλης Κυπραίος, αναπληρωματικό μέλος του Δ.Σ. του ΔΗΠΕΘΕ

Το Συντονιστικό Γραφείο

Πάτρα: Να σώσουμε ότι έμεινε από τις κρήνες

Είναι αρκετά δύσκολο τη σημερινή εποχή, να φανταστούμε μια πόλη δίχως δίκτυα ύδρευσης, σπίτια δίχως τρεχούμενο νερό. Αυτές οι εποχές όμως, δεν είναι και τόσο μακριά μας. Ίσως να αξίζει τον κόπο, μια μικρή αναφορά-αναδρομή, σε εκείνες τις εποχές, όχι μόνο για να εκτιμήσουμε την πρόοδο που έχει γίνει στην κοινωνία μας και στην πόλη μας, αλλά και για να αποτίσουμε και φόρο τιμής και μνήμης, σε κάποιους από τους προγόνους μας, που ασχολήθηκαν με την πόλη και το μέλλον της, που οραματίστηκαν, μελέτησαν και σχεδίασαν τα βήματα της προόδου της, τόσο έγκαιρα όσο ήταν αρκετό, για να τα βρούμε εμείς έτοιμα. Το ζητούμενο είναι, αν και εμείς σήμερα, ασχολούμεθα με το μέλλον της πόλης, με τον ίδιο ζήλο, αποτελεσματικότητα και προοπτική, που επέδειξαν οι προηγούμενοι κάτοικοι αυτής της πόλης.

Σήμερα οι 220.000 κάτοικοι, παίρνουν νερό από 150.000 σημεία ύδρευσης και αυτά πολλαπλώς διακλαδισμένα. Απίστευτη δυνατότητα αν σκεφτούμε πως το 1874, 26.190 κάτοικοι έπαιρναν νερό από μόνο 80 σημεία και εκείνα δημόσια και αρκετά μακριά από τα σπίτια τους.

Επί Τουρκοκρατίας, η Πάτρα είχε 414 βρύσες, όπως γράφει ο Μανζάρ. Αμέσως μετά την απελευθέρωση όμως, το 1828, οι δημογέροντες σε αναφορά στον Καποδίστρια, αναφέρουν πως το πρόβλημα της ύδρευσης της πόλης ήταν οξύτατο, επειδή τα υδραγωγεία είχαν χαλαστεί από Έλληνες και Οθωμανούς, στις διάφορες μάχες και πολιορκίες. Υπήρχαν πια μόνο 7-8 βρύσες από τις οποίες μπορούσαν να πάρουν νερό οι 4.000 τότε πατρινοί (και 2.000 γάλλοι στρατιώτες) και πολλά μικρά πηγάδια στην άνω πόλη, επικίνδυνα τη νύκτα.

Να σημειώσουμε πως από πριν την επανάσταση, υπάρχουν αποτυπώματα παλιού υδραγωγείου, λιθόκτιστου ΒΔ του Ρωμανού. Η διαδρομή προς την πόλη ήταν, Λυκοχωρός, Γηροκομειό, Αρόη, και από εκεί στις Καμάρες, από όπου διοχετευόταν το νερό στην πόλη.

Το 1808, ο Dodwell, είδε το υδραγωγείο να διέρχεται από το Γηροκομειό και μέτρησε 1.119 διπλές σειρές από στοές του υδραγωγείου, μερικές από τις οποίες διατηρούνταν σε καλή κατάσταση.

Το 1829 λοιπόν και μετά από αναφορά και του διοικητή Αξιώτη, ο Καποδίστριας δίνει την εντολή, για επισκευή του παλιού υδραγωγείου. Ο Αξιώτης ήρθε σε επαφή με το σινάφι των μαστόρων και υπέγραψαν συμφωνητικό. Το έργο έγινε σε σχέδιο του μηχανικού Κερούλι, ο οποίος και το επέβλεψε.

Το 1848, αποφασίζεται πως οι ιδιώτες, θα μπορούν να έχουν βρύσες στα σπίτια τους, αλλά θα πληρώνουν. Το 1864, για το δημοτικό σχολείο θηλέων άνω πόλης, αγοράζονται ένα πιθάρι για νερό και δυο τενεκέδες.

Το 1868 όμως το υδραγωγείο του Καποδίστρια είχε παλιώσει και υφίστατο συνεχώς βλάβες, και επισκευάσθηκε από το δήμαρχο Μπουκαούρη.

Το 1873, κατασκευάστηκαν στην πόλη υπόνομοι. Αρκετοί στην κάτω πόλη και λιγότεροι στην άνω.

Επίσης στην παραλία, είχαν κατασκευαστεί τρείς απόπατοι … ουρητήρια δημόσια με λεκάνες και πεντελικό μάρμαρο, αλλά οι πολίτες δεν τις χρησιμοποιούσαν, γιατί δεν τους άρεσαν και έτσι εγκαταλείφτηκαν. Προτιμούσαν να κάνουν την ανάγκη τους απέξω όπως αναφέρουν δημοσιεύματα της εποχής επισημαίνοντας τους κινδύνους για τη δημόσια υγεία.

Το 1873 επίσης, επί δημαρχίας Γεωργίου Ρούφου, αποφασίστηκε να κατασκευασθεί νέα δεξαμενή και να κληθεί γαλλική εταιρία να τοποθετήσει σιδερένιους σωλήνες νερού, αφού στην τότε Ελλάδα δεν υπήρχε δυνατότητα κατασκευής τους. Οι σωληνώσεις μετέφεραν το νερό, σε 80 ομοιόμορφες καλαίσθητες βρύσες από χυτοσίδηρο, σε διαφορετικά σημεία της πόλης. Ενδεικτικά αναφέρουμε τη συνοικία Τριτάκη, τις σκάλες της Πατρέως, το ναό του Αγίου Νικολάου, το Τάσι, τη Γερμανού, τη Γούναρη, στο Τσιβδί, στο μόλο της Αγίου Νικολάου, στο Τελωνείο, κλπ. Τον επόμενο χρόνο εγκαινιάστηκε, κάτω από το φρούριο και σε υψόμετρο 67μ. η δεξαμενή, χωρητικότητας 2030 κυβ. Εκεί βρέθηκε και το άγαλμα του Μαρσύα. Το νερό ήταν εξαιρετικό. Από τις πηγές μέχρι τη δεξαμενή, υπάρχουν 12 φρεάτια εξαερισμού. Για πολλά χρόνια, υπήρχε επιγραφή που έγραφε πως το υδραγωγείο, κατασκευάσθηκε επί δημαρχίας Γ. Ρούφου και βασιλεύοντος Γεωργίου Α΄ και πως το νερό μεταφέρεται πια με σιδηρές σωλήνες.

Γράφουν οι γιατροί Κορύλλος και Γιαννόπουλος το 1873: «η πόλις των Πατρών μετά τινα έτη από της αποκαταστάσεως των Δήμων, επιδιόρθωσε το υδραγωγείον…. δι΄υδραγωγείου καλλίστης ποιότητος και πλατυτάτου… Εις πολλά σημεία το υδραγωγείο είναι ανοικτόν, εμπίπτουσιν ετερογενείς ουσίαι και το μολύνουσιν… Δια δημοσίων κρηνών κατά τα διάφορα σημεία της πόλεως εκτισμένων, ρέει το ύδωρ προς ύδρευσιν των πολιτών. Δια μολύβδινων σωλήνων οχετεύεται εν μέρει εισέτι εις τας ιδιωτικάς εντός των οικιών κρήνας».

Να επισημάνουμε πως η Γαλλική εταιρία, η οποία τοποθέτησε τις σωληνώσεις του νερού και τις νέες βρύσες, ήταν και η αφορμή, για να αγοραστούν και να τοποθετηθούν στην πλατεία Γεωργίου Α΄, τα δύο υπέροχα και πανάκριβα για την εποχή, σιντριβάνια. (Από το βιβλίο του Νίκου Τζανάκου ¨Μια πλατεία μύθος σε μια παγκόσμια πόλη¨)

 

 

ΠΡΟΤΑΣΗ: Έπειτα από μια έρευνα στην πόλη (ευχαριστώ πολύ τους κ. Καλουδάκη, Τσιριγώτη και Παπανικολάου για την πολύτιμη βοήθειά τους), ανακαλύψαμε ότι έχει απομείνει, από αυτή τη μικρή πολιτιστική μας κληρονομιά. Τις κρήνες της γαλλικής εταιρείας, από την Point A Housson. Ήδη έχω ενημερώσει, τόσο το Δήμο όσο και τη ΔΕΥΑΠ, να τις προστατεύσουν και συντηρήσουν. Ίσως η καλύτερη θέση είναι να τοποθετηθεί η μία που διασώζεται, στην πλατεία Γεωργίου Α΄, σε παρτέρι δίπλα από τα σιντριβάνια, με την κατάλληλη ιστορική αναφορά να τη συνοδεύει.

Νίκος Τζανάκος

 

 

Οι παρακάτω φωτογραφίες αποτέλεσμα της έρευνάς μας, στα σοκάκια της Πάτρας. Ότι έχει απομείνει από τρεις κρήνες της γαλλικής εταιρείας από την περιοχή Point A Housson και μία της επίσης γαλλικής εταιρείας Val d’Osne.

 

Νίκος Τζανάκος: Δοκιμάζουν τις αντιδράσεις και τις αντοχές της πόλης! Η λύση είναι μπροστά τους και είναι δική τους

Τις τελευταίες είκοσι ημέρες, κύρια εκ μέρους της  Ανώνυμης Εταιρείας ΟΛΠΑ,  προβαίνουν συνεχώς σε δηλώσεις, συνεντεύξεις και διαρροές προς τα Μ.Μ.Ε. οι οποίες έχουν σχέση με την διεκδίκηση της πόλης, την  παραχώρηση  του Θαλασσίου Μετώπου στο Δήμο. Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζονται το θέμα, ξεπερνά σε πρακτική, κάθε προηγούμενο. Αντί να μεταφέρουν στην πόλη συγκεκριμένη και ολοκληρωμένη πρόταση, όπως εδώ και μήνες προϊδεάζουν, προχωρουν σε μια ιδιαίτερα άτεχνη προσπάθεια, να θολώσουν το τοπίο, να μπερδέψουν τα πράγματα.
    Αναλογιζόμαστε γιατί και τι τους αναγκάζει, να διαρρέουν μισόλογα και  μπερδεμένες προθέσεις.
  Θέλουν να προετοιμάσουν το έδαφος και να επηρεάσουν  για κάτι;
   Δοκιμάζουν τις αντιδράσεις και τις αντοχές της πόλης;
   Σε τι οφείλεται άραγε η παραπλάνηση,  πως ικανοποιείται το αίτημα της πόλης και παραχωρείται το θαλάσσιο μέτωπο, ενώ από τις δηλώσεις τους είναι φανερό, πως η πρόθεση είναι να μην δοθεί τίποτα από την Γούναρη έως και την Θεσσαλονίκης, δηλαδή να κρατηθεί στην ιδιοκτησία του ΟΛΠΑ, όλος ο χώρος του παλιού λιμανιού;
    Να μην δοθεί στην πόλη ούτε σπιθαμή,  από το θαλάσσιο μέτωπο, μπροστά από το ιστορικό κέντρο της πόλης. Α! μας κάνουν τη χάρη να εξαιρέσουν το μόλο της Αγίου Νικολάου!!! και μας δίνουν τη δυνατότητα να περπατάμε-με λίγη δυσκολία μας προειδοποιούν-μέχρι τη Γούναρη!!!
  Να θυμίσουμε πως γιαυτό το τμήμα στην ουσία, γίνεται ο αγώνας της πόλης, τόσα χρόνια;
  Να θυμίσουμε πως δαπανήθηκαν 200.000 ευρώ, χρήματα δικά μας, των πολιτών και όχι του ΟΛΠΑ, για να κατασκευαστεί το νέο λιμάνι, προκειμένου η πόλη να πάρει πίσω το τμήμα μπροστά από το ιστορικό της κέντρο;
  Να θυμίσουμε πως η ισχύουσα προσωρινή παραχώρηση, η οποία ισχύει σήμερα, είναι δική τους πρόταση, πρόταση της ΟΛΠΑ ΑΕ και των  αρμόδιων Υπουργείων;
  Να θυμίσουμε πως υπάρχουν ομόφωνες αποφάσεις, των τεσσάρων τελευταίων Δημοτικών Συμβουλίων, για μετατροπή της πρότασης  προσωρινής παραχώρησης σε οριστική; Τις 30.000 υπογραφές, τις 10.000 που συγκεντρώθηκαν στο μόλο, τους 250 φορείς και συλλόγους της πόλης σε κοινό αγώνα για την ποιότητα ζωής των κατοίκων της;
  Να θυμίσουμε τη δέσμευση του ίδιου του πρωθυπουργού;
  Πιστεύει στα αλήθεια κάποιος, πως ο Δήμος και η Πόλη, θα αποποιηθούν αυτή τους την κατάκτηση;
  Πως θα υπάρξει Δήμαρχος και Δημοτικό Συμβούλιο που θα προσυπογράψουν;   
  Μακάρι να διαψευστούμε, αλλά όλο τούτο μοιάζει με προσπάθεια να βρει η κυβέρνηση δικαιολογία,  για να μην υλοποιήσει τη δέσμευση του πρωθυπουργού.
  Ας σταματήσουν επιτέλους οι παραπλανητικές ανακοινώσεις του τύπου «ο Δρίτσας παραχωρεί το θαλάσσιο μέτωπο στην πόλη».
  Αν έχουν κάτι σοβαρό και συγκεκριμένο, ας το παρουσιάσουν, ευθέως και δημόσια.
  Από την πλευρά μας, θα αγωνιζόμαστε και θα υποστηρίζουμε,  μέχρι τελικής δικαίωσης, τις αποφάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων, οι οποίες και αντικατοπτρίζουν τη θέληση της πόλης.
Η λύση είναι μπροστά τους και είναι δική τους.
  Άμεση μετατροπή της Σύμβασης Προσωρινής Παραχώρησης  σε Οριστική.
    Πάτρα: η δική μας πόλη
Νίκος Τζανάκος